على باب مصر (أنا الشعب)

على باب مصر، تدق الأكف ويعلو الضجيجעלא באב מצר, תדק אלאכף ויעלו אלצ׳ג׳יג׳رياح تثور، جبال تدور، بحار تهيجריאח תת׳ור, ג׳באל תדור, בחאר תהיג׳وكل تسائل في دهشة، وكل تسائل في لهفةוכל תסאאל פי דהשה, וכל תסאאל פי להפהأين؟ ومن؟ وكيف إذا؟אין؟ ומן؟ וכיף אד׳א؟أمعجزة ما لها أنبياء! أدورة أرض بغير فضاء!אמעג׳זה מא להא אנביאא! אדורה ארץ׳ בע׳יר פצ׳אא!وتمضي المواكب بالقادمين من كل لونٍ وكل مجالותמצ׳י אלמואכב באלקאדמין מן כל לון וכל מג׳אלفمن عصر مينا إلى عصر عمرو ومن عصر عمرو لعصر جمالפמן עצר מינא אלא עצר עמרו ומן עצר עמרו לעצר ג׳מאלوكيف تحقق ما كان وهما، ومن ذا الذي يا ترى حققهוכיף תחקק מא כאן והמא, ומן ד׳א אלד׳י יא תרא חקקהوكيف تحرر من أسره سجين الزمان ومن أطلقهוכיף תחרר מן אסרה סג׳ין אלזמאן ומן אטלקהلقد شاد بالأمس أهرامه بأيدي مسخرة موثقةלקד שאד באלאמס אהראמה באידי מסח׳רה מות׳קהوها هو يبني بحريةٍ دعائم آماله المشرقةוהא הו יבני בחריה דעאאם אמאלה אלמשרקהبسد منيع عجيب البناء، يبث الرخاء ويوحي الثقةבסד מניע עג׳יב אלבנאא, יבת׳ אלרח׳אא ויוחי אלת׳קהفأرزاق أبنائه حرة، وحرية آراؤهم مطلقةפארזאק אבנאאה חרה, וחריה אראוהם מטלקהوليس لهم سيد أو مسود، فكل سواء بلا تفرقةוליס להם סיד או מסוד, פכל סואא בלא תפרקהأمعجزه مالها أنبياء! أدورة أرض بغير فضاء!אמעג׳זה מאלהא אנביאא! אדורה ארץ׳ בע׳יר פצ׳אא!وصاح من الشعب صوت طليق، قوي، أبي، عميق، عريقוצאח מן אלשעב צות טליק, קוי, אבי, עמיק, עריקيقول: أنا الشعب والمعجزة، أنا الشعب لا شيء قد أعجزهיקול: אנא אלשעב ואלמעג׳זה, אנא אלשעב לא שיא קד אעג׳זהوكل الذي قاله أنجزهוכל אלד׳י קאלה אנג׳זהفمن أرضي الحرة الصامدة صنعت حضاراتنا الخالدةפמן ארצ׳י אלחרה אלצאמדה צנעת חצ׳אראתנא אלח׳אלדהبقوميتي، واشتراكيتي، بنبض العروبة في أمتيבקומיתי, ואשתראכיתי, בנבץ׳ אלערובה פי אמתיأنا الشعب، لا أعرف المستحيل، ولا أرتضي بالخلود بديلاאנא אלשעב, לא אערף אלמסתחיל, ולא ארתצ׳י באלח׳לוד בדילאبلادي مفتوحة كالسماء، تضم الصديق، وتمحو الدخيلاבלאדי מפתוחה כאלסמאא, תצ׳ם אלצדיק, ותמחו אלדח׳ילאأنا الشعب، شعب العلا و النضال، أحب السلام، أخوض القتالאנא אלשעב, שעב אלעלא ו אלנצ׳אל, אחב אלסלאם, אח׳וץ׳ אלקתאלومني الحقيقة، مني الخيال، وعندي الجمال، وعندي جمال.ומני אלחקיקה, מני אלח׳יאל, וענדי אלג׳מאל, וענדי ג׳מאל.