همسة حائرة (يامنية النفس)

يا منيةَ النفس ما نفسى بناجية و قدعصفتِ بها نأيا وهجراناיא מניה אלנפס מא נפסי בנאג׳יה ו קדעצפת בהא נאיא והג׳ראנאأضنيتِ أسوانَ ما ترقى مدامعهُ وهجتِ فوق حشايا السهد حيراناאצ׳נית אסואן מא תרקא מדאמעה והג׳ת פוק חשאיא אלסהד חיראנאيبيت يُودِع سمعَ الليل عاطفةً ضاق النهار بها ستراً وكتماناיבית יודע סמע אלליל עאטפה צ׳אק אלנהאר בהא סתרא וכתמאנאهل تذكرين بشطّ النيل مجلسنا نشكو هوانا فنفنَى فى شكاواناהל תד׳כרין בשט אלניל מג׳לסנא נשכו הואנא פנפנא פי שכאואנאتنساب فى همسات الماء أنّاتنا وتستثير شجونَ النهر نجواناתנסאב פי המסאת אלמאא אנאתנא ותסתת׳יר שג׳ון אלנהר נג׳ואנאوحولنا الليل يطوى فى غلائله و تحت أعطافه نشوى ونشواناוחולנא אלליל יטוי פי ע׳לאאלה ו תחת אעטאפה נשוא ונשואנאلم يشهد الرافدُ الفضيُّ قبلهما الفين ذابا تباريحاً و أشجاناלם ישהד אלראפד אלפצ׳י קבלהמא אלפין ד׳אבא תבאריחא ו אשג׳אנאنكاد من بهجة اللقيا ونشوتها نرى الدُّنا أيكةً والدّهر بستاناנכאד מן בהג׳ה אללקיא ונשותהא נרא אלדנא איכה ואלדהר בסתאנאونحسب الكون عش اثنين يجمعنا والماءَ صهباءَ والأنسامَ ألحاناונחסב אלכון עש את׳נין יג׳מענא ואלמאא צהבאא ואלאנסאם אלחאנאلم نعتنق والهوى يغرى جوارحنا وكم تعانقَ روحانا وقلباناלם נעתנק ואלהוא יע׳רי ג׳וארחנא וכם תעאנק רוחאנא וקלבאנאنُغضى حياء ونغضى عفة وتقا ان الحياء سياج الحب مُذْ كاناנע׳צ׳י חיאא ונע׳צ׳י עפה ותקא אן אלחיאא סיאג׳ אלחב מד׳ כאנאثم انثنينا وما زال الغليلُ لظى والوجدُ محتدما والشوقُ ظمآناת׳ם אנת׳נינא ומא זאל אלע׳ליל לט׳א ואלוג׳ד מחתדמא ואלשוק ט׳מאנא